شاید می شد خیلی بدتر از این ها بود . شاید می شد یکی از این طرف مجلس بلند می شد و جواب تندتری می داد . شاید می شد نگاه ها دشمنانه تر بود شاید می شد اخم ها بیشتر در هم می رفت .

یا شاید می شد خیلی شیرین تر  از این ها بود . شاید می شد همه میگفتند و می خندیدند . شاید می شد نگاه ها مهربانانه تر بود . شاید می شد اخرش همه به هم دست می دادند و هم را در آغوش می گرفتند .

شاید می شد دسته گلش بزرگ تر بود یا کوچک کوچک به اندازه ی یک شاخه ی گل رز قرمز . شاید می شد کس دیگری از پله ها بالا می آمد و زنگ در را می زد . شاید جای آن دختر با موهای فر بولند آن دختر بچه ی شیرین پیش دانشگاهی نشسته بود که خیلی زودتر از خیلی وقت ها دوستش داشتم . یا آن دو دختر باریک رقصان که از فرای تصویر از فرسنگ ها دورتر می شناختمشان . شاید جای آن خانوم ، زن چادر به سری نشسته بود که خجالتی بود و وقتی حرف می زد سرخ می شد . شاید جای آن آقا ، مردی با موهای جوگندمی نشسته بود با یک لبخند شیرین و صورتی سفید .

شاید می شد شیرینی مجلس را خودم پخش کنم و آخرش همه در آغوشم بگیرند و من سرخ و سفید شوم.

شاید می شد از مهربانی هایت تعریف میکردم . از آرامش وجودت . از حمایت های بی دریقت . شاید می شد من از تو بگویم و تو از من . از آن پمپ بنزین خیابان شریعتی . از تمام روزهایی که کنارم نشستی و درسم دادی . از قدم زدن های شبانه مان در خیابان های انقلاب . از آواز خواندن های دوتاییمان از شادی هایمان از رنجر سوار نشدنهایمان .

شاید می شد من همان قدر ها شیطان و شاداب بودم .

شاید می شد من خودم بودم خود خودم  .

شاید می شد شبش پتو را تا صورتم بالا می کشیدم و زیرش ریز ریز می خندیدم .

هرچه بد بود و هر چه خواستم خاطره اش را با گرد و خاک خانه زیر قالی اتاق قایم کنم یاد آغوش گرم تو که آن سو تر دور از چشم همه آرامم کردی ماند و ماند و ماند

هر چه بد بود و هر چه را خواستم بسپارم دست باد که از دم پنجره ی اتاق با خود ببرتش صدای شیطنت بار تو بود که چند شب بعدترش گفتی اون قرارامون سر جاشه پس ؟

و من و گرمای آغوش تو  و شیطنت صدای تو

و من و تو که ماند و ماند و ماند